Karýþýk

Hepimizin kafasý karýþýk..Zaten öyleydi.Nasýl dursak daha iyi olur,nasýl poz versek ? Yakýþýklý görünmek için duruþumuza çok önem veriyoruz ...

Kendi mahallemde durmak sýkýyor beni.Baþka mahallelerde dolaþmak,yeni yüzler görmek.Onlarýn yanýnda da poz vermek mesela ; iyi geliyor.Hafifliyorum...

Beriki olduðum zaman bir üstünlük hissine kapýlýyorum.Ötekilik beni daha bir huzurlu etmeye baþlýyor..Sonra olmuyor,sýkýlýyorum,daha ortalara bir yerlere doðru yol alýyorum..Burasý daha iyi diyorum.Evet burada olmalýyým,kýzým senin yerin burasý diyorum.Bu yerimde duramama hali,gidip gelmeler bana iyi geliyor.Özgürleþtiðimi hissediyorum..

Özgürleþmek deðil aslýnda tek derdim.Kimsenin kendini yalnýz hissetmediðini anlatabilmek.Herkesin bu ülkede hissettiðini korkmadan söyleyebilmesi..Söylenenlerin de dinlenebilmesi. Seni dinlemek istemiyorum yerine, sizinle tanýþ olabilir miyiz ? demek  mutlu ediyor beni.

Öðrenmek...Tanýmak..Birilerini,baþka mekanlarý... Evet,bu merak asýl herkeste olmalý.Uzun yolculuk isteyen bir þey bu.Seyehatten zevk almak gerekiyor önce.Her adýmda yeni bir yüz,yeni bir nesne tanýyorsunuz..Biriktiriyorsunuz objelerinizi.Biraraya getiriyorsunuz.Bir koleksiyon oluyorsunuz hep birlikte.Yolculuðunuz önce sizi dýþýnýza doðru,sonra da içinize doðru götürüyor.Dýþarýda gördüklerinizle,içeride bulduklarýnýz birleþiyor.Sonra siz oluyorsunuz.Ve tekrar yeni bir yolculuða çýkmanýn arzusu baþlýyor.Hep böyle devam ediyorsunuz.Her seferinde yeni bir seyahat ve tekrar yeni bir siz...Ve bu nihayetsiz seyahatler sizi yeni bir sizle tanýþtýrýyor...

Bu kafa karýþýklýðým benim kafama daha yeni dank etti.Bir yere ait olmanýn beni ne kadar mutsuz ettiðinin farkýna yeni vardým.Aslýnda hepimizin bir yere ait olmadýðýný düþündüm.Aidiyet duygusu beraberinde,benimsemeyi ve/veya benimsenmemeyi getirdiðini düþündüm.Herkesin bir kurtarýlmýþ bölgesi oluyordu böylece.Kurtarýlmýþ bölgeden, karþý taraftakileri kurtarmaya çalýþmak oluyordu göreviniz.Karþýdakilerin de iþi buydu ; karþýdakileri kurtarmak...

Kurtarmak kelimesi bana artýk itici geliyor.Ben de bir güç ve hegemonya duygusu uyandýrýyor.Bir üstünlük saðlýyormuþ gibi.Kurtarmak bir üstünlük bir kudret,kurtarýlmayý beklemek se bir acizlik bir zayýflýk...Bu acz ve kudret savaþlarý arasýnda bir yerlerden dünyayý kurtaracak adamý beklemek ise aczin en ütopik bölümü..Sonsuz kutsal bekleyiþ..

Ýþte biz bunu yapýyoruz..Sonsuz kutsal bir bekleyiþ içindeyiz..Bizi bir gün içine düþtüðümüz bu berbatlýklardan birinin kurtaracaðýný ummak..En büyük acz..Kaybetmiþlik duygusu..Kendine olan inancýný ve güvenini yitirmiþ olmak..

Þimdi herkes daha kolay tanýyabiliyor birbirini..Zaman elimizin altýnda duruyor..Artýk herþey tersine döndü..Dünya çok küçüldü ve insan büyüdü..Bir insanýn içine bir dünya sýðabiliyor...Ve dünya böyleyken bile, biz karþý mahalleye seyahat etmekten korkuyoruz..Onlarý tanýmadýðýmýz için bilmiyoruz..Bilmediðimiz için korkuyoruz..Bu ülkede artýk herkes birbiriyle tanýþmalý..Türban takan bir kadýn da bilmeli baþý açýk bir kadýnýn Kur an-ý Kerim okuyabildiðini.Yada laik bir kadýn , türban takan bir kadýnýn da en az kendisi kadar Atatürkçü olabileceðini..Tanýþýrsak seveceðiz birbirimizi..Korkularýmýzý yeneceðiz..

Evet,þimdi bu radikal bakýþ açýmýzdan uzaklaþýp daha ortalara doðru yol alacaðýz hep beraber...Birbirimize giderek yaklaþacaðýz.Bir noktada buluþacak ve seveceðiz ...

Kafamýzý karýþtýralým biraz..Bizi bir yerlere götürecektir...Ýyi bir seyahate doðru..